![Przejście przez Morze Czerwone - Zofia Romanowiczowa [KSIĄŻKA]](https://media.dvdmax.pl/IMG/360x460/2021862_0001.jpg)
![Przejście przez Morze Czerwone - Zofia Romanowiczowa [KSIĄŻKA]](https://media.dvdmax.pl/IMG/360x460/2021862_0002.jpg)
![Przejście przez Morze Czerwone - Zofia Romanowiczowa [KSIĄŻKA]](https://media.dvdmax.pl/IMG/360x460/2021862_0003.jpg)
![Przejście przez Morze Czerwone - Zofia Romanowiczowa [KSIĄŻKA]](https://media.dvdmax.pl/IMG/360x460/2021862_0004.jpg)
![Przejście przez Morze Czerwone - Zofia Romanowiczowa [KSIĄŻKA]](https://media.dvdmax.pl/IMG/360x460/2021862_0001.jpg)
![Przejście przez Morze Czerwone - Zofia Romanowiczowa [KSIĄŻKA]](https://media.dvdmax.pl/IMG/360x460/2021862_0002.jpg)
![Przejście przez Morze Czerwone - Zofia Romanowiczowa [KSIĄŻKA]](https://media.dvdmax.pl/IMG/360x460/2021862_0003.jpg)
![Przejście przez Morze Czerwone - Zofia Romanowiczowa [KSIĄŻKA]](https://media.dvdmax.pl/IMG/360x460/2021862_0004.jpg)
\"Przejście przez Morze Czerwone\", kolejna po \"Szklanej kuli\" wznowiona w PIW książka Zofii Romanowiczowej, to głęboka proza psychologiczna. Stanowi jedną z bardziej udanych prób nadania kształtu literackiego  doświadczeniom obozowym. W ujęciu Kazimierza Wierzyńskiego to \"głęboka penetracja w przepaść człowieka, rzecz o zdumiewającej odwadze i ambicji\". Główna bohaterka nie potrafi odnaleźć się w poobozowej rzeczywistości, w której granice moralne i poznawcze uległy rozmyciu. Jej historia pokazuje trudy egzystencji posttraumatycznej. Henryk Bereza nazwał powieść Romanowiczowej \"hołdem złożonym naszym marzeniom, naszej potrzebie marzeń, naszej konieczności marzeń\". Część krytyków dostrzegła w niej również podobieństwa z nowoczesną, w tym awangardową, prozą europejską, zwłaszcza francuską. Za literackich patronów tej powieści uznaje się Marcela Prousta, Alberta Camusa, Nathalie Sarraute.
"Przejście przez Morze Czerwone", kolejna po "Szklanej kuli" wznowiona w PIW książka Zofii Romanowiczowej, to głęboka proza psychologiczna, nazywana nawet "posttraumatyczną powieścią egzystencjalną". Książka stanowi jedną z bardziej udanych prób nadania kształtu literackiego doświadczeniom obozowym. W ujęciu Kazimierza Wierzyńskiego to głęboka penetracja w przepaść człowieka, rzecz o zdumiewającej odwadze i ambicji - książka jako jedna z piertwszych porusza temat miłości homoseksualnej w obozie koncentracyjnym. Główna bohaterka nie potrafi odnaleźć się w poobozowej rzeczywistości, w której granice moralne i poznawcze uległy rozmyciu. Henryk Bereza nazwał powieść Romanowiczowej hołdem złożonym naszym marzeniom, naszej potrzebie marzeń, naszej konieczności marzeń.