Rewolucja Templariuszy. Nieznana karta dwunastowiecznej historii - Simonetta Cerrini [KSIĄŻKA]

Do naszych czasów zachowało się tylko dziewięć rękopisów, które opisują genezę niezwykłej wspólnoty, jaką był zakon templariuszy (1120-1312). Historyczka Simonetta Cerrini poświęca każdemu z tych rękopisów osobny rozdział swojej książki, która opisuje przepisy regulujące życie codzienne członków zakonu, a także przybliża osobę założyciela wspólnoty Hugona de Pa?ens. W 1120 roku ten ostatni postanowił założyć w Ziemi Świętej wspólnotę, która różniła się od innych ówczesnych zgromadzeń religijnych, zapewniała bowiem dostęp do sacrum bez konieczności ocinania się od świata i zamykania w murach klasztornych, umożliwiała bycie jednocześnie bellatores, jak i oratores, zakonnikami, którzy nie wyrzekają się swojego świeckiego statusu. Zakon templariuszy był otwarty na szerokie grono kandydatów, rezygnował z wyłącznego stosowania łaciny, które uważał za przejaw elitaryzmu, i dopuszczał użycie języków rodzimych, stawiał na większą tolerancyjność i ciekawość innych wierzeń religijnych, w tym islamu, o czym świadczy przyjaźń między pierwszymi templariuszami a słynnym emirem Osamą. Pochylając się nad tą nieznaną szerzej kartą historii XII wieku, autorka ukazuje nowatorski i oryginalny charakter zakonu templariuszy i próbuje dowieść, w jakim stopniu jego utworzenie było rewolucyjnym przedsięwzięciem. U progu XIV wieku, kiedy nic już nie trzymało Europejczyków w Ziemi Świętej, zakon został skasowany. We Francji Karol IV Piękny doprowadził do pojmania, osądzenia i skazania członków zakonu, kładąc kres duchowej przygodzie, która trwała dwa stulecia. Książka poprzedzona jest przedmową Alaina Demurgera, wybitnego mediewisty i badacza historii templariuszy.  Simonetta Cerrini - włoska historyczka pisząca po włosku i francusku, specjalizująca się w historii templariuszy, autorka pracy doktorskiej na temat duchowości zakonu templariuszy. Członkini Society for the Study of the Crusades and the Latin East.Â

Do naszych czasów zachowało się tylko dziewięć rękopisów dotyczących genezy zakonu templariuszy (11201312). Historyczka Simonetta Cerrini każdemu z tych tekstów poświęca osobny rozdział swojej książki, która opisuje zasady regulujące życie codzienne zakonu, a także przybliża postać jego założyciela Hugona de Paiens. W 1120 roku postanowił on założyć w Ziemi Świętej wspólnotę, która różniła się od innych ówczesnych zgromadzeń religijnych, zapewniała bowiem dostęp do sacrum bez konieczności odcinania się od świata i zamykania w murach klasztornych; umożliwiała bycie jednocześnie bellatores i oratores, zakonnikami, którzy nie wyrzekają się swojego świeckiego statusu.

Zakon był otwarty na rozmaitych kandydatów, rezygnował z wyłącznego stosowania łaciny, które uważał za przejaw elitaryzmu, i dopuszczał użycie języków rodzimych; stawiał na większą tolerancję i otwartość na inne religie, w tym islam, o czym świadczy przyjaźń między pierwszymi templariuszami a słynnym emirem Osamą.

Pochylając się nad tą nieznaną szerzej kartą historii XII wieku, autorka ukazuje nowatorski i oryginalny charakter zakonu templariuszy oraz próbuje dowieść, w jakim stopniu jego utworzenie było rewolucyjnym przedsięwzięciem. U progu XIV wieku, kiedy nic już nie trzymało Europejczyków w Ziemi Świętej, zakon został skasowany. We Francji król Filip IV Piękny doprowadził do pojmania, osądzenia i skazania na śmierć znaczących członków zakonu, kładąc tym samym kres duchowej przygodzie, która trwała dwa stulecia.

Książka poprzedzona jest przedmową Alaina Demurgera, wybitnego mediewisty i badacza historii templariuszy.

Simonetta Cerrini włoska historyczka pisząca po włosku i francusku, specjalizująca się w historii templariuszy, autorka kilku książek na temat zakonu templariuszy, członkini Society for the Study of the Crusades and the Latin East.