Septet Górkiewicza i Skowrońskiego: Jazz pod cenz (digipack) [CD]

Zespół Górkiewicza i Skowrońskiego grał wyjątkowo j a z z o w o. Powstał tak, jak szwedzki zespół trębacza Erniego Engluda, który po prostu "wyprowadził" najlepszych muzyków radiowej orkiestry tanecznej Harry'ego Arnolda, jak wcześniej pod bokiem Paula Whitemana, Benny'ego Goodmana czy Artiego Shawa narodziły się zespoły-w-orkiestrze: pewnego dnia obaj muzycy skrzyknęli się z kolegami z orkiestry Jana Cajmera i... Juliusz Skowroński: "Każdy z nas, muzyków radiowych, gdzieś chałturzył - tu fajf w restauracji, tam część artystyczna akademii, kiedy indziej jakaś impreza klubowa. Wciąż zresztą byliśmy gdzieś zatrudniani, bo wielu z nas grało u Rachonia i u Cajmera, u jednego i drugiego muzykę "z przydziału". A chciało się każdemu z nas pograć... nie tyle dla siebie, ile tak od siebie, dla przyjemności. Od słowa do słowa powiedzieliśmy sobie z Górkiewiczem: zakładamy własny zespół. Cajmer dał nam wolną rękę, warunki z początku były takie: korzystamy z wolnego studia (czyli nagrywamy wyłącznie w nocy), sami dbamy o repertuar, o reszcie (chodziło o przyszłe powodzenie) niech zadecyduje los - radiosłuchacze". Franciszek Górkiewicz (1907-1989) debiutował zawodowo jeszcze przed wojną, w orkiestrze Golda i Petersburskiego. Z bandliderem Adim Rosnerem odbył duże tournée po Francji i Belgii, w 1940 z orkiestrą Henryka Warsa pojechał do Związku Radzieckiego i tam zastała go wojna. Z II Korpusem i jego orkiestrą sztabową przeszedł cały szlak bojowy - aż do Monte Cassino. Po zakończeniu wojny wyjechał do Anglii, gdzie grywał w niewielkich zespołach dla Polonii. Do Polski powrócił na stałe w czerwcu 1947. Wanda Górkiewiczowa: "Mąż przywiózł ze sobą stosy nut, oryginalnych orkiestrówek, które służyły potem chyba wszystkim muzykom ze wszystkich warszawskich zespołów". Do radiowej orkiestry Jana Cajmera został zaangażowany jako trębacz solowy. Grywał także jazz z Braćmi Łopatowskimi i z Karolem Boverym. W 1948 założył Septet Polskiego Radia, po dojściu Juliusza Skowrońskiego przekształcony w Septet Górkiewicza i Skowrońskiego. Juliusz Skowroński (1916-1999) w czasie okupacji w Warszawie grywał w kawiarniach, między innymi z Kazimierzem Obrębskim. Po powstaniu znalazł się w Niemczech. Perkusista Janusz Mirecki: "Wyzwolony przez aliantów, znalazł się w brytyjskiej strefie okupacyjnej, gdzie wraz z muzykami angielskimi i amerykańskimi grał w big-bandach. Po powrocie do Polski, najpierw grał jazz w stołecznym Jazz-Clubie Polskiej YMCA, potem z Karolem Boverym do tańca w ocalałej części Hotelu Europejskiego. Później w Orkiestrze Tanecznej Polskiego Radia kierowanej kolejno przez Jana Cajmera, Edwarda Czernego, Kazimierza Turewicza i Bogusława Klimczuka. Oklaskiwany był nie tylko w kręgach miłośników muzyki synkopowanej i rozrywkowej: przy nagrywaniu Błękitnej rapsodii Gershwina przez Orkiestrę Symfoniczną Filharmonii Narodowej Bohdan Wodiczko zaprosił do wykonania słynnego klarnetowego glissanda otwierającego utwór właśnie Skowrońskiego". Jak grał Septet Jazzowy Górkiewicza i Skowrońskiego, mieniący się także Septetem Tanecznym, Zespołem Jazzowym, Zespołem Instrumentalnym czy po prostu Zespołem (z nazwiskami obu liderów w każdej z nazw)? Kiedy w 1948 upaństwowiono przedwojenny Odeon i przemianowano na Muzę, nieduży zespół wydawał się wymarzony do uatrakcyjnienia skromniutkiego jeszcze katalogu starej-nowej wytwórni. Trębacz (w oryginale Boogie-Woogie Bugle Boy, superprzebój the Andrews Sisters z 1941) był synonimem stylu i brzmienia, papierkiem lakmusowym repertuaru dopiero co powstałego zespołu, grającego przeważnie w składzie: Juliusz Skowroński (saksofon altowy, klarnet), Adam Kutzner (saksofon tenorowy), Franciszek Górkiewicz (trąbka), Jan Cajmer (fortepian), Stanisław Nawarski (gitara), Władysław Skrzypiec (kontrabas), Mieczysław Woźniak (perkusja). Bandlider Ryszard Damrosz: "Jak oni brzmieli! To była siódemka najlepszych wtedy muzyków ze wszystkich orkiestr Polskiego Radia". W swoim przepastnym, na szczę