Sercem i rozumem - Wojciech Sobina [KSIĄŻKA]

Prawdziwa lekcja życia opowiedziana sercem i rozumem.,br> Chyba nie ma nikogo, kto choć raz w życiu nie zastanawiałby się, co zrobić, aby osiągnąć sukces zawodowy, być szanowanym, czerpać radość i inspirację z poznawania ludzi. A do tego stworzyć przyjazną przestrzeń dla swojej rodziny, nauczyć się doceniać piękno życia i nie martwić na zapas. Autor tej książki opisuje, w jaki sposób udało mu się spełnić własne marzenia: początkowo jako stypendysta naukowy wysłany do Wielkiej Brytanii, wynalazca, pracownik HR w korporacji, ekspert ONZ działający w kilku krajach Trzeciego Świata, a obecnie wykładowca, szkoleniowiec, myśliciel oraz? mąż, ojciec i dziadek. W tej pełnej optymizmu opowieści znajdziecie barwne opisy podróży do egzotycznych krajów, błyskotliwe refleksje na temat zachodzących w naszej cywilizacji nieuniknionych przemian oraz rady, jak przetrwać w świecie, w którym wszystko wydaje się szalone. Prawdziwa lekcja życia opowiedziana sercem i rozumem
Chyba nie ma nikogo, kto choć raz w życiu nie zastanawiałby się, co zrobić, aby osiągnąć sukces zawodowy, być szanowanym, czerpać radość i inspirację z poznawania ludzi. A do tego stworzyć przyjazną przestrzeń dla swojej rodziny, nauczyć się doceniać piękno życia i nie martwić na zapas.
Autor tej książki opisuje, w jaki sposób udało mu się spełnić własne marzenia: początkowo jako stypendysta naukowy wysłany do Wielkiej Brytanii, wynalazca, pracownik HR w korporacji, ekspert ONZ działający w kilku krajach Trzeciego Świata, a obecnie wykładowca, szkoleniowiec, myśliciel oraz mąż, ojciec i dziadek.
W tej pełnej optymizmu opowieści znajdziecie barwne opisy podróży do egzotycznych krajów, błyskotliwe refleksje na temat zachodzących w naszej cywilizacji nieuniknionych przemian oraz rady, jak przetrwać w świecie, w którym wszystko wydaje się szalone.
Oczekiwanie na przedstawiciela British Council przeciągało się w nieskończoność. Nikt nie pojawił się na londyńskim Heathrow, aby zająć się stypendystą z Polski. Co prawda było niedzielne popołudnie, ale zapewniano mnie w Warszawie, że na pewno ktoś będzie czekał. Nic, jakoś sobie poradzę. Jeszcze ostatnia próba. Powtórzony dwukrotnie komunikat wnikał do każdego miejsca wielkiej hali przylotowej. Bez rezultatu. Kupiłem bilet do Victoria Station. Dlaczego właśnie tam? To była najlepsza nazwa na olbrzymim planie londyńskiego metra. Tam pomyślałem założę pierwszą bazę i tam zdecyduję, co robić dalej. I tak znalazłem się w centrum wielkiego miasta.