Simone Kermes: Dramma [CD]

"Dramma" to prosty, ale zarazem efektowny tytuł nowego albumu, który Simone Kermes nagrała dla Sony Classical. Termin "dramatyczny" jest jedynym odpowiednim słowem dla tej muzycznej barokowej podróży z gatunku "per dramma musica". "Dramma per musica" jest pojęciem używanym w XVII i XVIII wieku na określenie "opera seria". Z tego repertuaru wybitna sopranistka Simone Kermes, której towarzyszyła La Magnifica Comunita, wybrała 11 arii, w tym jedną niezwykle popularną: poruszającą Lascia ch'io pianga pochodzącą z przepięknej opery Haendla Rinaldo. Pozostałe utwory, które znalazły się na płycie Dramma, są prawdziwymi unikatami- ponad połowa z nich ma swoją światową premierę jako nagrania. Wszystkie utwory z płyty łączy zarówno fakt, że były pierwotnie skomponowane dla kastratów, a także wysoko postawiona poprzeczka w stosunku do wirtuozerii ich interpretatorów. Dotyczy to nie tylko nieskazitelnej techniki wokalnej, która jest wymagana do opanowania niesamowitego tempa tych dźwięków, ale również konieczności wzniesienia się na wyżyny dramatycznej ekspresji, szczególnie podczas wolniejszych partii arii. Jest to repertuar, które mógł być napisany specjalnie dla Simone Kermes: wspaniały, niezwykle wirtuozerski, wydaje się być szyty na jej miarę. "Süddeutsche Zeitung" napisał: "Simone Kermes i muzyka baroku - to nierozerwalna więź, która ma pozytywnie erotyczny wydźwięk", a "Opera News" nazwał sopranistkę ?Królową Baroku". Ponad połowa utworów z albumu, bo aż 6 została skomponowana przez Nicola Porpora (1686-1768), wybitnego przedstawiciela szkoły neapolitańskiej oraz nauczyciela takich artystów jak: Farinelli, Pietro Metastasio i Joseph Haydn. Kolejnym uczniem Porpora był Johann Adolf Hasse (1699-1783), który we Włoszech uznawany za głównego propagatora opery serii. Fragment jego twórczości jest zarejestrowana na płycie Dramma, jak również dzieła Leonarda Leo (1694/44), Giuseppe de Majo (1697-1771) oraz Giovanni Battista Pergolesi (1710-1736). Leo cieszył się niezrównanym uznaniem w dziedzinie opera buffa i muzyki kościelnej. On również pochodził ze szkoły neapolitańskiej, a Majo był jego następcą jako królewski maestro di cappella. Pergolesi z kolei utorował drogę do przejścia od późnego baroku do późniejszego stylu rezonansowej wrażliwości. Simone Kermes studiowała pod kierunkiem prof. Helga Fornera w Felix Mendelssohn Bartholdy Akademii Muzycznej i Teatralnej w Lipsku, swoim rodzinnym mieście. Jest laureatką licznych nagród na wielu międzynarodowych konkursach wokalnych. Wystąpiła w wielu operowych rolach jako jak Gilda w Rigoletcie, Alcina w Alcinie, Łucja w Łucji z Lammermooru, Eurydyka w Orfeuszu i Eurydyce, Konstancja w Uprowadzeniu z Seraju, Fiordiligi w Cosi fan tutte na scenach m.in. Nowego Jorku, Paryża, Lizbony, Kopenhagi, Moskwy czy Pekinu. Ma na swoim koncie solowe koncerty w całej Europie, a także w USA i Japonii, na przykład w Carnegie Hall w Nowym Jorku, Grand Auditorium Moskiewskiego Konserwatorium czy Palau de la Musica w Barcelonie. Za swoje solowe albumy otrzymała wiele międzynarodowych nagród, takich jak coroczną nagrodę Deutsche Schallplattenkritik, Diapason d `Or, nagrodę Midem, Choc Le Monde de la Musique, nagrodę od magazynu Gramophone w kategorii Płyty Roku oraz Echo Prize. Za swoją płytę Colori d `amore została uhonorowana nagrodą Echo Klassik w najwyższej kategorii Artystka Roku 2011.