Studnia Na Pustyni - Katarzyna Grela [KSIĄŻKA]

Spis treści: Ocean energii ...... 7 Kosmiczna fuga..... 18 Drzewo świata..... 28 Koło graniaste..... 38 Oswoi czas ..... 47 Kosmiczny taniec..... 56 Teatr bez granic..... 67 Magia słów..... 77 Być sobie sterem i okrętem..... 86 Wróżyć, nie wróżyć..... 95 Kwadratura koła..... 102 To, czego nie ma..... 114 Magiczny lot..... 124 Studnia na pustyni..... 132 Fragment: Dar jasnowidzenia bądź jasnosłyszenia, postrzeganie aury, telepatyczny odbiór myśli itp., nie mogą działać niezależnie od naszej woli, a tym bardziej bez przerwy. To powinno czemuś służyć, przychodzić wtedy, gdy istnieje potrzeba i znikać, gdy tego zapragniemy - tak jak włączenie i zgaszenie światła. Inaczej staną się przekleństwem, a nawet przyczyną tragedii. Nie można żyć równocześnie w dwóch odrębnych światach. Nakładanie się rzeczywistości prowadzi prędzej czy później do rozszczepienia jaźni i choroby psychicznej. Podobne efekty daje bezmyślne pobudzanie poszczególnych czakramów (na przykład za pomocą talizmanów), niewłaściwie przeprowadzona lub zbyt intensywna medytacja bądź nadmierne wyzwalanie energii. Co z tego, że taki nadgorliwy adept wiedzy tajemnej potrafi przesunąć wzrokiem przedmiot, skoro nie umie odnaleźć się w codzienności, nie śpi, nie je, nie wie jak rozmawiać z ludźmi, traci zainteresowanie pracą i rodziną, nie panuje nad gonitwą myśli i cierpi na stany lękowe. To cena, jaką płaci się za bylejakość i pychę, skutki chodzenia na skróty. Wyzwolić w sobie moc - to za mało. Trzeba jeszcze spytać, po co i dlaczego, panować nad tą siłą. Inaczej nas zniszczy. Każdy ze wspomnianych kursów może być pozytywnym, a nawet cennym doświadczeniem w naszym życiu, jeśli zachowamy właściwą proporcję i trochę rozsądku. Czy jest sens szukać dodatkowych wrażeń i zwiększać skalę doznań, gdy nie radzimy sobie z tym, co nas otacza? Metoda Silvy bywa pożyteczna w pracy nad sobą, ale nie upoważnia do ustawiania energii innym. Żarliwość i dobre chęci to za mało! Do tego potrzebna jest wiedza i praktyka. Podobnie kurs tarota nie czyni z nas jasnowidza, a tym bardziej terapeuty. Do tego niezbędne są wrodzone uzdolnienia, poparte znajomością ludzkiej natury i życiowym doświadczeniem, a także wiedzą z dziedziny kultury i okultyzmu. Tarot jest wróżbą, ale przede wszystkim psychoterapią. Ma pomóc, wyciszyć, skłonić do refleksji, pokazać mechanizm tego, co dzieje się w nas i na zewnątrz, ułatwić podjęcie decyzji. Jest serdeczną rozmową, a nie instrukcją na najbliższy miesiąc czy rok. Nie wolno o tym zapominać. Nie mamy prawa decydować o cudzym życiu. Jak wiadomo, pycha to najbardziej zwodnicza pułapka dla początkujących uzdrowicieli i magów. Lepiej obniżyć lot, zanim spotka nas los Ikara, zanim sięgniemy po rząd dusz, krzywdząc innych i siebie. Podobnie jak fakir, mnich i jogin, adept podążający czwartą ścieżką potrzebuje mistrza - doradcy i przyjaciela, kogoś godnego zaufania. Ta wzajemna więź nie ma nic wspólnego ze ślepym posłuszeństwem, a tym bardziej z uzależnieniem. Uczeń nie powinien być widzem w teatrze jednego aktora, ani królikiem doświadczalnym, choć zdarzają się i takie przypadki. Prawdziwy mistrz jest jak studnia na pustyni. Trzeba wiedzieć, kiedy odejść i ruszyć w dalszą drogę. Możemy iść dokądkolwiek, to nasza decyzja, ale nie wolno tracić kontaktu z rzeczywistością. Cuda dzieją się gdzieś na pograniczu dwóch światów. To proste. Plus i minus daje tę wymarzoną iskrę, ten błysk. A reszta zależy od nas.