Szepty wiatru - Anna Szemiel [KSIĄŻKA]

Snuła się z szeptem wiatru W stronę ramion słońca Wyprawa jej nie miała końca Na darmo szukała cienia czuła wielką radość istnienia Wiatr przegarniał jej włosy Złote koło rąbkiem swym je suszyło Przyjemnie - błogo jej w tym stanie było W uniesieniu myślała Dokąd ją wiatr jeszcze porwie Tego niebawem się dowie Jeszcze to nie jest dla niej znane Może zatańczy z nim wszędzie Bo któż wie, co jutro Może szczęśliwa będzie Tego i ona nie zna bez wątpienia Nie znosi dziś wiatr jej i nie dmie mocno Lato - martwić się A no co Wiersz \"Szepty wiatru\"

"Szepty wiatru\nSnuła się z szeptem wiatru\nW stronę ramion słońca\nWyprawa jej nie miała końca\nNa darmo szukała cienia\nczuła wielką radość istnienia\nWiatr przegarniał jej włosy\nZłote koło rąbkiem swym je suszyło\nPrzyjemnie - błogo jej w tym stanie było\nW uniesieniu myślała\nDokąd ją wiatr jeszcze porwie?\nTego niebawem się dowie\nJeszcze to nie jest dla niej znane\nMoże zatańczy z nim wszędzie\nBo któż wie, co jutro Może szczęśliwa będzie?\nTego i ona nie zna bez wątpienia\nNie znosi dziś wiatr jej i nie dmie mocno\nLato - martwić się? A no co?"