Teatr zaangażowany w Polsce i na świecie Wrocławski Zeittheater [KSIĄŻKA]

W artystycznej Utopii każde dzieło teatralne byłoby zarzewiem buntu i wywoływałoby realną, spektakularną zmianę jak \"bitwa o Hernaniego\" czy zdjęcie z afisza Dejmkowskich Dziadów. Pojawiające się w tytule tomu hasło \"teatr zaangażowany\" odsyła automatycznie do znacznie szerszego kulturowego kontekstu - napięcia między etyką a estetyką. Pytanie o autonomię sztuki, stopień jej wyemancypowania względem przestrzeni społecznej czy szeroko rozumianej sfery politycznej padało nie raz, pomimo to ciągle powraca jako problem determinujący ogląd twórczości artystycznej. Koncepcja tomu i jego przekrojowa struktura opierają się na współczesnej dynamice zjawiska. Autorami tekstów są historycy, teoretycy i praktycy teatru, niezależni dziennikarze. Tę mnogość perspektyw pogłębia aspekt dla analizy dzieła teatralnego fundamentalny - równoczesność aktu kreacji i percepcji. W książce uwzględniona została ta podwójna optyka; spojrzenie \"kreatorów\" współgra z dekodowaniem przejawów zaangażowania teatru przez \"odbiorców\", krytyków i badaczy. Wydaje się oczywiste, że \"teatr zaangażowany\" w tym szerokim znaczeniu wykracza już dzisiaj poza sferę tradycyjnie rozumianej sztuki i teatru, znajduje szczególnie dobre warunki rozwoju w Polsce i innych krajach za sprawą wielu zwrotów (społecznego, performatywnego), co oczywiste, ale także w związku z postępującym procesem demokratyzacji społeczeństwa, wymagającym jego aktywności i oporu wobec różnych ośrodków władzy; a to testuje się najlepiej w teatrze (?), który i jako sztuka, i jako instytucja, wreszcie najogólniej jako praktyka kulturowa opiera się po prostu na współobcowaniu bliźnich. z recenzji dr hab. Doroty Fox W artystycznej Utopii każde dzieło teatralne byłoby zarzewiem buntu i wywoływałoby realną, spektakularną zmianę jak bitwa o Hernaniego czy zdjęcie z afisza Dejmkowskich Dziadów. Pojawiające się w tytule tomu hasło teatr zaangażowany odsyła automatycznie do znacznie szerszego kulturowego kontekstu napięcia między etyką a estetyką. Pytanie o autonomię sztuki, stopień jej wyemancypowania względem przestrzeni społecznej czy szeroko rozumianej sfery politycznej padało nie raz, pomimo to ciągle powraca jako problem determinujący ogląd twórczości artystycznej. Koncepcja tomu i jego przekrojowa struktura opierają się na współczesnej dynamice zjawiska. Autorami tekstów są historycy, teoretycy i praktycy teatru, niezależni dziennikarze. Tę mnogość perspektyw pogłębia aspekt dla analizy dzieła teatralnego fundamentalny równoczesność aktu kreacji i percepcji. W książce uwzględniona została ta podwójna optyka; spojrzenie kreatorów współgra z dekodowaniem przejawów zaangażowania teatru przez odbiorców, krytyków i badaczy.
Wydaje się oczywiste, że \"teatr zaangażowany w tym szerokim znaczeniu wykracza już dzisiaj poza sferę tradycyjnie rozumianej sztuki i teatru, znajduje szczególnie dobre warunki rozwoju w Polsce i innych krajach za sprawą wielu zwrotów (społecznego, performatywnego), co oczywiste, ale także w związku z postępującym procesem demokratyzacji społeczeństwa, wymagającym jego aktywności i oporu wobec różnych ośrodków władzy; a to testuje się najlepiej w teatrze (), który i jako sztuka, i jako instytucja, wreszcie najogólniej jako praktyka kulturowa opiera się po prostu na współobcowaniu bliźnich.
[z recenzji dr hab. Doroty Fox]