Opis
Fado jest podstawą miejskiego folkloru muzycznego Portugalii. Melancholijne melodie tej muzyki zdają się rozbrzmiewać w każdym barze Lizbony i w jej portowych, nadbrzeżnych dzielnicach, przebijając żałobnymi tekstami serca słuchaczy. Fado najpełniej zdaje się opisywać słowo `saudade`, oznaczające głęboko osadzone poczucie melancholii i tęsknoty. XVII-wieczny portugalski pisarz Manuel de Mello opisywał saudade jako `przyjemność z cierpienia i radującą dolegliwość`. Fado na dobre pojawiło się w Lizbonie około roku 1820, to wtedy właśnie po raz pierwszy zaczęło rozbrzmiewać w dzielnicach Alfama i Barrio Alto Mouraria. Samo fado jest wytworem ruchliwego portu w Lizbonie, gdzie mieszały się najrozmaitsze muzyczne kultury z całego niemal świata - kolonialne imperium, chociaż już upadło, zachowało wciąż jeszcze łączność z dawnymi i obecnymi koloniami. Nowe kultury i tradycje - także muzyczne - napływały więc do Lizbony. Wiek osiemnasty i początek dziewiętnastego to - jak dzisiaj się opisuje - czas bardzo aktywnej wymiany kulturalnej, ale tej o bardzo ludycznym charakterze. Fado bowiem jest muzyką ludu, raczej spelunek i publicznych domów, niż arystokratycznych pałaców. Opowiada o codziennych problemach i tęsknotach, zawiedzionych miłościach i zwykłych rozczarowaniach, ale czyni to z wyjątkową intensywnością, ubierając je w rozdzierające serce i dusze dramatyczne zdarzenia. Są tu pieśni wygnanych prostytutek, samotnych żeglarzy, wędrownych handlarzy daleko od domu, uciekających przestępców. Ludzi nie mających domu i niczego innego do stracenia. Jedna z legend mówi, że pierwszą divą fado była Maria Severa - prostytutka uwikłana w romans z hrabią z arystokratycznej rodziny. Kiedy gorący romans się zakończył, Maria zaczęła śpiewać pieśni pełne tęsknoty, bólu i namiętności. I tak miało się narodzić fado. Fado zyskało uznanie i stało się muzyczną krwią Portugali w dwudziestym wieku a swój dzisiejszy status zyskało dzięki Amalii Rodrigues, znanej jako `Rainha do Fado` (Królowa Fado). Jest to jedną z najbardziej znaczących postaci w historii tej muzyki. To właśnie ona rozsławiła fado na scenach nie tylko Portugalii i Europy ale i całego świata. W swojej ojczyźnie zyskała taki status, że po jej śmierci prezydent kraju ogłosił trwającą trzy dni żałobę narodową. Ale pieśniarek i pieśniarzy tego gatunku było bardzo wielu i właśnie im jest poświęcona pierwsza płyta albumu ,,Fado Legends". Maria da Fe, Maria Terese De Noronha, Carlos Ramos, celeste Rodrigues (siostra Amalii), Lucilia Do Carmo czy Alfredo Marceneiro to osoby których utwory wypełniają pierwszą płytę albumu. Druga płyta - autorskie nagranie Katii Guerreiro - to tak naprawdę wybiegnięcie w przyszłość muzyki fado i prezentacja młodej pieśniarki będącej dzisiaj ambasodorem tej muzyki na światowych scenach, która - jak piszą wydawcy albumu `stanie się legendą fado w niedalekiej przyszłości`. Świetny wybór będący znakomitym przeglądem najsłynniejszej muzyki Portugalii.
