The White Birch: Star Is Just A Sun [CD]

Już pierwsze dźwięki wciągają słuchacza w atmosferyczny świat, który przywołuje epopeje slow-motion spod znaku Savoy Grand, także Codeine (czy ktoś jeszcze o nich pamięta?), wrażliwość Sigur Ros, ale przede wszystkim Talk Talk a w szczególności Marka Hollisa. Podobieństwo do Hollisa wynika przede wszystkim z barwy głosu i atmosferę muzyki. White Birch są o wiele mniej zakręceni, prawie wręcz popowi. I chociaż zamiast gitar używają klawiszy, to nawet zdecydowanym przeciwnikow wszelkich elektronicznych gadżetów, nogi się uginaja... taką głębię można osiągnąć tylko przy pomocy takiego instrumentarium. Cudowne melodie pianina przemykają prawie niepostrzeżenie, za nimi przesuwają się atmosferyczne ściany dźwięku, zbudowane z wielu bardzo harmonicznych odgłosów, których pochodzenia jednak nie sposób od arzu odgadnąć. Ciepły bas to powolnie bijący puls, a nieco z pogłosem nagrana perkusja akcentuje od czasu do czasu. Daleko im do artrockowego sferycznego grania, brak tu typowych schematów, ale za to dużo piękna i magii.