Trzy wymiary - Michurski Zbigniew [KSIĄŻKA]

?Trzy wymiary? to zbiór dwudziestu ośmiu krótkich opowiadań. Choć każde prezentuje innych bohaterów, a przedstawione wydarzenia i sytuacje różnią się między sobą, łączy je jedna rzecz ? niepełnosprawność oraz wynikające z niej problemy przedstawione zarówno w realiach PRL-u, jak i współczesnych. Trudne relacje damsko-męskie, rodzinne i towarzyskie, niedostosowane przepisy, kłopoty zawodowe, często też ignorancja innych ? to rzeczywistość osób z niepełnosprawnościami, mimo przemian ustrojowych oraz zmian, jakie zachodzą w mentalności społecznej. Nie oznacza to jednak, że niepełnosprawni nie mogą znaleźć miłości i szczęścia. I nawet jeśli jest to trudne, zawsze pozostaje nadzieja? ?Parę lat temu pan Zbigniew zapytał, czy nie napisałabym jego historii. Poradziłam, by zrobił to sam, skoro ma potrzebę podzielenia się opowieścią, a ja mu będę kibicować. I tak uczynił w ?Trzech wymiarach?. Pisanie Zbigniewa Michurskiego należy do gatunku autobiografikcji, czyli życiopisania i wypływa właśnie z potrzeby opowiedzenia swojej historii. Niektóre teksty mają formę wspomnień, inne zbliżają się w stronę opowiadania, a wszystkie łączy temat życia z niepełnosprawnością. Michurski pisze o życiu z niepełnosprawnością, byciu z nią wśród przyjaciół i nieprzyjaciół, o dojrzewaniu, miłości, seksie, samotności, tęsknocie. Autorowi udaje się uniknąć niebezpieczeństwa egocentryzmu, a jego spokojny, delikatny głos, pozbawiony niepotrzebnych ozdobników i pretensjonalności, tchnie zaskakującym optymizmem mimo wszystko. Ten pogodny ton i żywotność opowiadającego czyni lekturę miłą i budującą. Życiopisanie Michurskiego to wielowątkowa opowieść snuta przy ognisku albo przy stole w gronie przyjaciół, do których dołączyć może też obca osoba. Nie jest to ani powieść, ani zbiór opowiadań, ani autobiografia, ale właśnie gawędziarska historia życia kogoś, kogo warto poznać.? Joanna Bator

"Trzy wymiary" to zbiór dwudziestu ośmiu krótkich opowiadań. Choć każde prezentuje innych bohaterów, a przedstawione wydarzenia i sytuacje różnią się między sobą, łączy je jedna rzecz - niepełnosprawność oraz wynikające z niej problemy przedstawione zarówno w realiach PRL-u, jak i współczesnych. Trudne relacje damsko-męskie, rodzinne i towarzyskie, niedostosowane przepisy, kłopoty zawodowe, często też ignorancja innych - to rzeczywistość osób z niepełnosprawnościami, mimo przemian ustrojowych oraz zmian, jakie zachodzą w mentalności społecznej. Nie oznacza to jednak, że niepełnosprawni nie mogą znaleźć miłości i szczęścia. I nawet jeśli jest to trudne, zawsze pozostaje nadzieja\n"Parę lat temu pan Zbigniew zapytał, czy nie napisałabym jego historii. Poradziłam, by zrobił to sam, skoro ma potrzebę podzielenia się opowieścią, a ja mu będę kibicować. I tak uczynił w Trzech wymiarach. Pisanie Zbigniewa Michurskiego należy do gatunku autobiografikcji, czyli życiopisania i wypływa właśnie z potrzeby opowiedzenia swojej historii. Niektóre teksty mają formę wspomnień, inne zbliżają się w stronę opowiadania, a wszystkie łączy temat życia z niepełnosprawnością. Michurski pisze o życiu z niepełnosprawnością, byciu z nią wśród przyjaciół i nieprzyjaciół, o dojrzewaniu, miłości, seksie, samotności, tęsknocie. Autorowi udaje się uniknąć niebezpieczeństwa egocentryzmu, a jego spokojny, delikatny głos, pozbawiony niepotrzebnych ozdobników i pretensjonalności, tchnie zaskakującym optymizmem mimo wszystko. Ten pogodny ton i żywotność opowiadającego czyni lekturę miłą i budującą. Życiopisanie Michurskiego to wielowątkowa opowieść snuta przy ognisku albo przy stole w gronie przyjaciół, do których dołączyć może też obca osoba. Nie jest to ani powieść, ani zbiór opowiadań, ani autobiografia, ale właśnie gawędziarska historia życia kogoś, kogo warto poznać."\nJoanna Bator