Vestigia Dei - Bartosz Jastrzębski [KSIĄŻKA]

Moc Tradycji tkwi w nas znacznie głębiej, niż przypuszczamy - nawet nie wiemy, jak głęboko, jakie węzły między substancją duszy a Tradycją zawiązały się przez tysiąclecia. Bóg nas tu postawił - i tu powinniśmy stać. Skąd przekonanie, że możemy znaleźć lepsze dla siebie miejsce? Czy to nie aby tylko zgubna, indywidualistyczna pycha oraz bezrefleksyjny pęd do nowości (będący, jak sądzę, instynktowną niejako reakcją na zagubienie wobec wszechobecnego nadmiaru) podpuszczają nas do niepotrzebnej duchowej ruchliwości? Nie przekroczymy tego, co nas ukształtowało w każdym słowie - a więc też w każdej myśli. Jesteśmy stąd, spod tych Niebios - i nigdy nie będziemy skądinąd. Mnich nie powinien opuszczać swej celi, a człowiek każdy - Tradycji. Bartosz Jastrzębski (1976) - doktor habilitowany kulturoznawstwa, pisarz, filozof, etyk, wykłada w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego. Interesuje się pograniczem filozofii, antropologii i literatury, a także historią oraz poszukiwaniami duchowymi i religijnymi. W 2012 roku otrzymał Nagrodę im. Beaty Pawlak za książkę /Krasnojarsk zero/ (wraz z Jędrzejem Morawieckim). W 2014 roku ukazała się jego książka poświęcona współczesnemu szamanizmowi: /Współcześni szamani buriaccy w przestrzeni miejskiej Ułan Ude/. W 2015 roku opublikował tom esejów /Ostatnie Królestwo/. /Szkice teologiczno-polityczne/, za który uhonorowano go nagrodą Feniks. Obecnie zajmuje się przede wszystkim konserwatywną myślą społeczno-polityczną i jej związkami z teologią oraz filozofią religii. Moc Tradycji tkwi w nas znacznie głębiej, niż przypuszczamy nawet nie wiemy, jak głęboko, jakie węzły między substancją duszy a Tradycją zawiązały się przez tysiąclecia. Bóg nas tu postawił i tu powinniśmy stać. Skąd przekonanie, że możemy znaleźć lepsze dla siebie miejsce? Czy to nie aby tylko zgubna, indywidualistyczna pycha oraz bezrefleksyjny pęd do nowości (będący, jak sądzę, instynktowną niejako reakcją na zagubienie wobec wszechobecnego nadmiaru) podpuszczają nas do niepotrzebnej duchowej ruchliwości? Nie przekroczymy tego, co nas ukształtowało w każdym słowie a więc też w każdej myśli. Jesteśmy stąd, spod tych Niebios i nigdy nie będziemy skądinąd. Mnich nie powinien opuszczać swej celi, a człowiek każdy Tradycji.