Wakacje nad Letą - Hałyna Kruk [KSIĄŻKA]

Trudno oprzeć się wrażeniu, że hasło panta rhei to myśl przewodnia tomiku, w którym panuje nastrój przemijania wywołany chociażby motywem drogi i podróży. \"Wakacje nad Letą\" to poezja metafizyczna, w której poetka rozlicza się z doczesnością. Ludzka natura każe rzeczom i ludziom przypisywać trwałą tożsamość, tymczasem autorka przekonuje, że wszystko podlega nieustannym przemianom i tylko zrywając z tym, co znane, można pozostać autentycznym. Ostatecznie i tak przychodzi kres, który nieubłaganie rozrywa pozornie nierozerwalne, dlatego \"życie to naprawdę to / co utraciliśmy\". \"Gdy nieufność przeradza się w czułość, a alienacja w empatię, pojawiają się wiersze o tych, których przez długi czas starałeś się w ogóle nie wspominać - o tych wszystkich mężczyznach, kobietach i motylach bez imienia, domu i płci, którzy przez cały czas ukrywali się w twojej pamięci, nie wychodząc na światło dzienne. Hałka pisze o sobie tak, jak mógłby napisać o niej chyba tylko lekarz rodzinny - lekko, z dystansem i szczerze, a zatem psychoanaliza zmienia się w psychodelię z cierpkimi dodatkami drajwu, którego ma pod dostatkiem\". Serhij Żadan

Trudno oprzeć się wrażeniu, że hasło panta rhei to myśl przewodnia tomiku, w którym panuje nastrój przemijania wywołany chociażby motywem drogi i podróży. ?Wakacje nad Letą? to poezja metafizyczna, w której poetka rozlicza się z doczesnością. Ludzka natura każe rzeczom i ludziom przypisywać trwałą tożsamość, tymczasem autorka przekonuje, że wszystko podlega nieustannym przemianom i tylko zrywając z tym, co znane, można pozostać autentycznym. Ostatecznie i tak przychodzi kres, który nieubłaganie rozrywa pozornie nierozerwalne, dlatego ?życie to naprawdę to / co utraciliśmy?.

?Gdy nieufność przeradza się w czułość, a alienacja w empatię, pojawiają się wiersze o tych, których przez długi czas starałeś się w ogóle nie wspominać ? o tych wszystkich mężczyznach, kobietach i motylach bez imienia, domu i płci, którzy przez cały czas ukrywali się w twojej pamięci, nie wychodząc na światło dzienne. Hałka pisze o sobie tak, jak mógłby napisać o niej chyba tylko lekarz rodzinny ? lekko, z dystansem i szczerze, a zatem psychoanaliza zmienia się w psychodelię z cierpkimi dodatkami drajwu, którego ma pod dostatkiem?.

Serhij Żadan