Wiersz złożony sens - Anna Pajdzińska [KSIĄŻKA]

Rozpoznania i analizy przedstawione przez Annę Pajdzińską w publikacji Wiersz - złożony sens dotyczą problematyki usytuowanej na pograniczu dyscyplin. Przedmiotem namysłu jest w recenzowanej książce język traktowany przede wszystkim jako tworzywo dzieła literackiego, przy czym refleksja prowadzona jest w dwóch perspektywach, którym odpowiada podział książki na dwie części. Pierwszą, zatytułowaną Problemy językowej organizacji tekstu poetyckiego, tworzą opracowania poświęcone językowym mechanizmom budowania sensu w utworach poetyckich; a zatem punktem wyjścia jest w tym wypadku sam system i założone w nim możliwości. W części Zbliżenia perspektywa zostaje odwrócona. Tym razem analizie poddawane są konkretne realizacje: wiersze Józefa Czechowicza, Wisławy Szymborskiej, Mirona Białoszewskiego, Ryszarda Krynickiego i Stanisława Barańczaka, a zaprezentowane interpretacje stanowią doskonały pokaz tego, jak wiele w procesie interpretacji tekstu literackiego można zyskać, jeśli aparat stosowany przez tradycyjną poetykę wzbogacimy o narzędzia lingwistyczne. [?] Dobre rozeznanie w osiągnięciach językoznawstwa strukturalnego i wykorzystanie ich w analizach pozwoliło uniknąć dowolności interpretacyjnych, a otwarcie na propozycje lingwistyki kognitywnej - przezwyciężyć ograniczenia oglądu strukturalistycznego. [?] Tezy teoretyczne są ilustrowane przykładami z polskiej poezji XX-wiecznej. Lista przywoływanych twórców jest długa i dzięki temu reprezentatywna. [?] Klarowności konstrukcji tomu odpowiada klarowność wywodu i języka przekazu - jest to polszczyzna elegancka i - by tak powiedzieć - przyjazna. Z recenzji dr hab. Jolanty Chojak, prof. UW Rozpoznania i analizy przedstawione przez Annę Pajdzińską w publikacji Wiersz złożony sens dotyczą problematyki usytuowanej na pograniczu dyscyplin. Przedmiotem namysłu jest w recenzowanej książce język traktowany przede wszystkim jako tworzywo dzieła literackiego, przy czym refleksja prowadzona jest w dwóch perspektywach, którym odpowiada podział książki na dwie części. Pierwszą, zatytułowaną Problemy językowej organizacji tekstu poetyckiego, tworzą opracowania poświęcone językowym mechanizmom budowania sensu w utworach poetyckich; a zatem punktem wyjścia jest w tym wypadku sam system i założone w nim możliwości. W części Zbliżenia perspektywa zostaje odwrócona. Tym razem analizie poddawane są konkretne realizacje: wiersze Józefa Czechowicza, Wisławy Szymborskiej, Mirona Białoszewskiego, Ryszarda Krynickiego i Stanisława Barańczaka, a zaprezentowane interpretacje stanowią doskonały pokaz tego, jak wiele w procesie interpretacji tekstu literackiego można zyskać, jeśli aparat stosowany przez tradycyjną poetykę wzbogacimy o narzędzia lingwistyczne. []
Dobre rozeznanie w osiągnięciach językoznawstwa strukturalnego i wykorzystanie ich w analizach pozwoliło uniknąć dowolności interpretacyjnych, a otwarcie na propozycje lingwistyki kognitywnej przezwyciężyć ograniczenia oglądu strukturalistycznego. [] Tezy teoretyczne są ilustrowane przykładami z polskiej poezji XX-wiecznej. Lista przywoływanych twórców jest długa i dzięki temu reprezentatywna. []
Klarowności konstrukcji tomu odpowiada klarowność wywodu i języka przekazu jest to polszczyzna elegancka i by tak powiedzieć przyjazna.
Z recenzji dr hab. Jolanty Chojak, prof. UW