Wielowątkowa powieść, w której losy głównego bohatera przeplatają się z losami spotykanych przez niego osób. Jednocześnie w tę powieść wpisany jest dziennik popularnej w latach 30. XX w. śpiewaczki, napisany tak sugestywnie, że brano go za autentyk. Włos bogini to także powieść o pisaniu powieści. Jej ideą przewodnią jest wskrzeszająca rola słowa pisanego czy, szerzej, dzieła sztuki. Ci, co dawno już umarli, wrócą do tego samego punktu w swoim życiu za każdym razem, gdy ktoś otworzy książkę.