Wojownicy Gwiaździstych Tarcz - Leszek Michalik [KSIĄŻKA]

Wojownicy gwiaździstych tarcz to opowieść o wierzeniach. tradycjach kulturowych i współczesnych problemach pierwszych Amerykanów. O znawcach świata duchów i demonów. poszukiwaczach piękna i harmonii w naturze. Książka przedstawia co niektórzy dawni i współcześni Indianie północnoamerykańscy. apostołowie życia mieszkający wśród nieujarzmionej. dzikiej przyrody mogą zaoferować nam. ludziom skazanym na życie w rozwiniętej technologicznie cywilizacji. ale z każdym dniem niszczącej swoje naturalne środowisko."Wojownicy gwiaździstych tarcz" to mityczni bohaterowie. którzy z woli Stwórcy przynoszą jego ziemskim dzieciom "tarcze" wiedzy o dawnym życiu przodków. ich mądrości. wierzeniach oraz wskazówki dla przyszłych pokoleń. Spis treści: I. Wojownicy gwiaździstych tarcz 9 Przypowieść 10 Indiańskie ścieżki 18 II. Imiona Wielkiego Ducha 31 Religia 31 Przymioty Istoty Najwyższej 32 Stwórca wszechrzeczy 34 Prawa ustanowione przez Stwórcę 37 Wielki Duch białych misjonarzy 38 Wielobóstwo 39 Światy duchów 42 Bohaterowie kulturowi 44 Duchy opiekuńcze 46 Modlitwa 47 Poskromienie Atayohkau 49 Duchowość 50 III. Wybacz, Bracie Niedźwiedziu, że musiałem cię zabić 53 Indianin i przyroda 53 Królestwo podstawowe 55 Królestwo roślin 58 Królestwo zwierząt 68 Zwierzęta domowe 76 Indianie w obronie bizonów 79 IV. Święty krąg 83 Kamienne kręgi 83 Indiańska symbolika koła 86 Krzyż i krąg 89 Magia cyfr 90 Czas 93 Kalendarz indiański 94 Fazy ludzkiego życia 96 Dzieciństwo 97 Wiek dojrzałości 101 Śmierć 103 V. Kobieta, mężczyzna, dziecko, wychowanie 109 Rady dla nowożeńców 109 Serce rodziny 111 Indiańskie niewolnice? 111 Mężczyźni i kobiety 112 Status kobiety 113 Małżeństwo 114 Wielożeństwo 116 Rozwód 117 Podział zajęć w rodzinie 119 Indiańskie branki 120 Z woli Wielkiego Białego Ojca 121 Dzieci 123 Wychowanie 125 Szkolnictwo dla Indian 129 Szkoła Wolności w Akwesasne 132 VI. Dawny styl życia 135 Indiańskie domostwa 135 Dobre obyczaje 142 Imiona 146 Policja obozowa 147 Polowania 148 Wojownicy i wojny 150 Pokój jako prawo 156 Umiłowanie ojczyzny 159 Sprawność fizyczna 159 Higiena 161 Poczucie humoru 162 VII. Święte tradycje i ich strażnicy 165 Dwanaście indiańskich przykazań 165 Nauki Wabashy 168 Celny strzał szamana 172 Magicy 173 Szamani i uzdrawiacze 174 Święte kobiety 177 Indiańska medycyna 180 Odymianie 183 Szałas oczyszczenia 184 Poszukiwanie wizji 187 Przedmioty o przeznaczeniu magicznym 189 Święta fajka 192 Wizjonerzy i święci mężowie 196 VIII. Powroty 201 Na ścieżkach białych ludzi 202 Czciciele świętego kaktusa 207 Leczenie pejotlem 210 Misjonarze Wielkiego Ducha 214 Nauczyciele indiańskich tradycji 218 Wódz Smallboy wyrusza w góry 227 Ucieczka w przeszłość czy przyszłość? 231 Zakończenie 237 Bibliografia 239 Fragment: DZIECI Indiańska rodzina tworzyła jedność religijną i gospodarczą. W jej ramach realizowano także normy społecznych zachowań, zachęcające do dzielenia wszystkiego z krewnymi i powinowatymi, współpracy i udzielania sobie pomocy. Przestrzeganie zasad etyki było podstawowym warunkiem osiągnięcia satysfakcji w życiu jednostkowym i zbiorowym. Dziecko zajmowało pierwszoplanową pozycję w kulturach indiańskich, uważane było za największy dar, jaki otrzymują rodzice i całe plemię. Każdemu dziecku przysługiwało prawo do własnego miejsca w domu i pożywienia, prawo do wychowania i nauki, a gdy się zdarzyło, że dziecko nie miało bliskich krewnych - stawało się własnością i honorowym ciężarem całej społeczności plemiennej. Nie znano pojęć bękarta, dziecka z nieprawego łoża, stosowanego w innych kulturach w odniesieniu do dziecka bez statusu społecznego lub pozbawionego ogólnie respektowanych praw tylko dlatego, że jego rodzice nie byli małżeństwem. Wszystkie indiańskie dzieci były prawowite. Niezamężna matka z dzieckiem zawsze mogła liczyć na życzliwość kogoś, kto był gotowy zapewnić im dom i ojcowską opiekę, na kogoś, kto zaadoptowałby dziecko. Samokontrola, posłuszeństwo, szacunek dla starszych, uprzejmość, dbałość o wygląd zewnętrzny i czystość to cnoty, które wpajano dzieciom od pierwszych miesięcy życia. Niepisane prawo Lakotów zalecało, aby przerwa pomiędzy narodzinami kolejnych dzieci wynosiła sześć lat. W tym okresie rodzice mieli dosyć czasu na troskliwe zajęcie się i odchowanie dziecka. Ojciec i matka byli w równym stopniu odpowiedzialni za kształtowanie młodego charakteru, jakkolwiek w procesie wychowawczym bezpośrednio uczestniczyła cała lokalna społeczność. Dzieci uczono zdobywania wiedzy o świecie przede wszystkim przez przysłuchiwanie się i baczną obserwację zachowań otoczenia, w tym przedstawicieli świata zwierzęcego. Wśród plemion preryjnych chłopcy zakładali swą pierwszą przepaskę biodrową w wieku dziewięciu-dziesięciu lat, co zazwyczaj było sposobnością do rodzinnego świętowania. W niektórych plemionach dzieciom w tym wieku tatuowano na ciele odpowiednie znaki. Powhatan w Wirginii na krótko pozbawiali starszych chłopców świadomości, by przebudzili się jako prawie dorośli, nie obciążeni wspomnieniami i nawykami z dzieciństwa. Chłopcy z plemion zamieszkujących wschodnie i środkowe obszary Ameryki Północnej w wieku piętnastu lat, po osiągnięciu w czasie wizji pierwszego kontaktu z duchem opiekuńczym, mogli się przyglądać odświętnym tajemnym obrzędom stowarzyszeń wojowników. Gry i zabawy pochłaniały małym Indianom większą część wolnego czasu. Dziewczynki stroiły swoje lalki w ubranka naśladujące plemienne ubiory i nosiły na plecach w małych nosiłkach. Dzieci otrzymywały zabawki stosownie do wieku i płci. Wykonywano je z drewnianych klocków, kości i innych naturalnych surowców. Niektóre zabawki były wiernymi, tyle że pomniejszonymi kopiami przedmiotów używanych przez dorosłych. Wszelkiego rodzaju lalkami bawili się zarówno chłopcy, jak i dziewczęta. Niektóre strugano z wierzbowych patyków, pozostawiając naturalne, odpowiednio przycięte gałązki na ręce i nogi. Inne sporządzano ze skrawków miękkiej skóry, przyczepiano kosmyki ludzkich włosów, szyto ubranka ozdobione haftami paciorkowymi. Starsze dziewczynki otrzymywały lalki przypominające ubiorami dorosłych mężczyzn i kobiety. Zabawki dodatkowo zaopatrzone były w miniaturowe święte zawiniątka, natomiast chłopięce lalki w miniaturową broń, instrumenty muzyczne i wystrugane z drewna koniki albo maleńkie łodzie kanu z kory brzozowej. Dziewczynki bawiły się małymi naczyniami glinianymi, czasami same je lepiły z kawałków gliny. Otrzymywały również skrawki skóry do wyprawienia, z której potem szyły lalkom stroje i wyszywały je paciorkami lub barwionymi na różne kolory kolcami jeżozwierza. Chłopcy bawili się miniaturowymi łukami, strzałami i innymi rodzajami broni używanej do polowania lub walki przez dorosłych. Od najmłodszych lat uczono ich konnej jazdy, sztuki łowieckiej, tropienia śladów i orientacji w obcym, nie znanym terenie. Znajomość wielu podstawowych, praktycznych umiejętności nabywali dzięki opiece ojców i innych najbliższych dorosłych męskich krewnych. Po osiągnięciu dojrzałości płciowej chłopców zabierano spod opieki matek. Jeżeli zraniło lub pokaleczyło kogoś z rówieśników albo dorosłych członków plemienia w czasie zabawy z użyciem broni, natychmiast zabierano mu zabawkę i zabraniano bawić się nią tak długo, aż nauczyło się jej właściwego wykorzystania. Każdemu dziecku wyznaczono w domu miejsce do zabawy i składowania zabawek. Porzucone w nieładzie zabawki rodzice po prostu wyrzucali do dołu na śmieci i odpadki, a niedbałe dziecko musiało czekać przez wiele miesięcy, aż ofiarowano mu nowe, podobne zabawki. Dzieci chętnie bawiły się z psami oraz oswojonymi dzikimi zwierzętami. Małe dziewczynki i chłopcy bawili się razem, lecz z czasem chłopcy zaczynali się coraz bardziej interesować zajęciami mężczyzn, podczas gdy dziewczynki naśladowały swoje matki. Treść zabaw we wszystkich szczegółach odzwierciedlała życie dorosłych. Podczas zabawy dziecko uczyło się posługiwania podstawowymi narzędziami pracy, zatem bardzo szybko zacierała się granica między zabawą a pracą. Dziewczynki pomagały w pracach domowych, przynosiły wodę i drewno na opał, zbierały jagody i korzenie jadalne, gotowały posiłki dla całej rodziny, opiekowały się młodszym rodzeństwem. Chłopcy pilnowali koni, pomagali w pracach polowych, polowali na ptactwo i drobną zwierzynę futerkową. Dorośli wpajali dzieciom szacunek dla własnej i cudzej pracy, napominając, że lenistwo budzi pogardę i zawsze prowadzi do ubóstwa.