Zawadiaka. Dzienniki frontowe 1914-1920 - Jerzy Konrad Maciejewski [KSIĄŻKA]

Nie było w Polsce wielu ludzi, którzy z takim oddaniem relacjonowaliby na bieżąco kolejne etapy naszej historii. Regularne zapisy dziennikowe Maciejewski zaczął prowadzić jako 16-latek, całe świadectwo jego życia to wielotomowy zbiór rękopisów oraz dorobek dziennikarski i pisarski. Książka ta zawiera najważniejsze fragmenty dzienników i wspomnień, opisujące przygody Autora na froncie i na tyłach w czasie najtrudniejszym dla Polski - gdy przez Rzeczpospolitą przetaczały się kolejne wojska, aż do ostatecznego ustalenia granic w 1921 roku. Na śniegu leży rozciągnięty bolszewik: w butach z ostrogami (pewnie oficer), obnażony w pasie, dookoła krew, smagłe ciało przewinięte czerwonawym bandażem, żyje. Jeden z żołnierzy 4 kompanii zaczyna ściągać mu buty. Nie chcą złazić. Brutalnie opiera swoją nogę w kroku rannego i ciągnie... Ranny stęknął. ,,A ty, sk...synie, żyjesz?!" - dwie kule w łeb skończyły jego żywot i buty w końcu zdjęto. (Zalatyczówka, 23 lutego 1920) Po co ta wojna?! Odbieramy Kresy? Ależ na tych ,,Kresach" 80 procent ludności to Rusini, Żydzi lub Rosjanie, a więc - wrodzy. Gdybym nie był żołnierzem, zostałbym anarchistą. (Szczodrowa, 30 marca 1920) Nie wiedziałem, dokąd się skierować. W hollu postawiłem ją na podłodze, później usiłowałem ułożyć na ziemię. Broniła się, w trakcie zmagań omal nie przewróciła jakiejś drabiny, dużych sprzętów stojących przy ścianie. W końcu uległa, oddała mi się, stojąc. (Szczodrowa, 1 kwietnia 1920) Obejrzałem się rozpaczliwie w tył. Wszystko przepadło! Trzeba się cofać! Gdzie porucznik? Zobaczyłem go rozciągniętego na wznak na ziemi. Przystawił browning do skroni. ,,Panie poruczniku, co pan robi?!" Zwrócił na mnie zamglone spojrzenie. ,,Ranny jestem - rzekł z uśmiechem i pociągnął za cyngiel." (Milatyn Nowy, 5 września 1920) Jerzy Konrad Maciejewski, Zawadiaka